Mijn bijrijder was goed voorbereid: aangezien het organisatiecomité het aanwezig zijn van een zaklantaarn had aanbevolen, kwam hij zijn maglite per steekkarretje aandragen. Het geval van toch zeker een meter lengte werd ingeladen, de CX zakte door de veren maar door het onvolprezen hydraulische veersysteem werd de correcte rijhoogte al weer snel bereikt en hadden wij tijdens de rit vrijwel geen last van de extra mee te torsen kilo’s.

‘De rit’

‘De rit’, daarmee bedoel ik de Nachtrit die de CX Club op de late zaterdagavond van 19 november voor haar leden en andere enthousiastelingen organiseerde. Waar de bekende voor- en najaarsritten weliswaar een navigeer- en een puzzelelement kennen, gaat het bij dergelijke evenementen toch vooral om de gezelligheid, om het bewonderen van de omgeving, om het bekijken van elkaars auto en om het bezoeken van diverse terrasjes en restaurants. De nachtrit beloofde ook een boel gezelligheid, maar het puzzel- navigeer- en competitie element zou hier iets nadrukkelijker aanwezig zijn.

Lathum

Het verzamelpunt was het tijdens een eerdere Voorjaarsrit zo goed bevallen Café Rutgers te Lathum, nog relatief centraal gelegen tussen Arnhem en Nijmegen maar naar Nederlandse begrippen toch behoorlijk landelijk. Ook nu liet het etablissement zich van haar beste kant zien, de mensen die door de al tijdens het aanrijtraject aanwezige dichte mist de ingang hadden gevonden werden getrakteerd op een heus menu ‘Pallas’: een betaalbaar maar zeer best weg te happen driegangenmenu dat een goede basis legde voor de inspanningen die zouden moeten volgen.

Bolletje-pijltje systeem

Om klokslag iets over acht werd de equipe Mulder-Jonker weggewuifd. Het eerste gedeelte van de rit kende nog aanknopingspunten voor mensen die eerder een rit van de CX-Club hadden meegemaakt: net als bij de voor- en najaarsritten was hier sprake van een bolletje-pijltje systeem, maar de extra moeilijkheidsgraad die ons beloofd was uitte zich hier al door het afwezig zijn van straatnamen: de dagteller moest nauwkeurig in de gaten worden gehouden en van een babbeltje was geen sprake: de bestuurder – die me na het overnemen van het stuur van mijn geliefde voiture terloops vertelde dat hij nachtblind was – probeerde de CX uit greppels te houden, de navigator probeerde de zaklamp op te tillen en deze niet in de ogen van de bestuurder te schijnen. De eerste kilometers zorgden echter voor vertrouwen, de CX liet zich van haar beste kant zien, bestuurder en navigator hadden elkaar nog niet van kant gemaakt, kortom, het serieuze werk kon beginnen!

Kaart

Bij het wegrijden had Maarten Hulleman, hoofd van de Evenementencommissie en samen met zijn vrouw Eveline de uitzetter van de rit, ons een kaart in handen gedrukt. Deze kaart zou ons enige navigatie-instrument worden, het gebruik van andere kaarten was niet toegestaan en TomToms waren natuurlijk helemaal uit den boze. Op de kaart waren tien genummerde pijlen gedrukt, en in een bijlage waren tien foto’s afgebeeld. Onze taak was het de lokaties te bezoeken, te bekijken welke van de afbeeldingen daar te zien was, en het pijlnummer onder de foto te vermelden. Winnaar van de rit was de equipe die de tien juiste pijlnummers onderaan de foto had gezet, en hiervoor het kleinste aantal kilometers had afgelegd.

Waar was dat precies

Voordat we konden beginnen kwam er echter een extra gemenigheidje van Maarten&Eveline (ik verdenk Eveline) aan het licht: het bolletje-pijltje gedeelte had ons op een bepaalde lokatie gebracht, maar waar was dat precies op de kaart die we tot onze beschikking hadden gekregen? De straatnaam hielp ons niet verder (want een straatnaamindex was niet meegeleverd) dus voordat er een optimale route kon worden berekend langs de pijlpunten, moest eerst de huidige plek worden bepaald! Het thuisvoordeel van mijn bijrijder (de nachtblinde bestuurder is in de buurt geboren en getogen) zorgde ervoor dat onze equipe redelijk snel op weg kon, maar na afloop bleek dat er mensen waren die zeker een uur hadden gezocht voordat ze er ook maar achter waren waar op de kaart ze zich bevonden!

Samen met de kaart, de duisternis en de mist

Eenmaal op weg bleek de interactie binnen de equipe soepeltjes te verlopen. Een route werd globaal uitgezet (later bleek dat sommigen zelfs met lineaaltjes en rekenmachines in de weer waren gegaan…uitslovers) en met grootlicht, mistlamp, maglite en andere verlichting werd de aanval op de duisternis ingezet. Omdat ieder zelf de volgorde van het pijltjesbezoek kon bepalen, was er in vergelijking met andere ritten veel minder sprake van colonne-rijden. Je zag de kenmerkende lampen en achterlichten wel eens opdoemen, maar meestal was je samen met de kaart, de duisternis en de mist. Oh, de mist! Die was in overvloed aanwezig en zorgde voor een prachtige, verstilde, spookachtige sfeer. En het valt niet mee om dan de overdag genomen foto’s te herkennen, al sta je er vlak naast.

Bussluis

De rit voerde door bossen, over hei en zelfs naar het buitenland. Dwars door het Stokkumerbos voerde de doodlopende weg naar een foto-lokatie, en na deze aangevinkt te hebben bespraken navigator en bestuurder dat de kortste route naar het volgende punt toch echt vérder was, via Duitsland, en niet terug door ons moederland. Dan maar eens zelf aanschouwen hoe onoverkomelijk het obstakel zou zijn dat het ‘doodlopende weg’ bord suggereerde. Welnu, het bleek een bussluis-achtige constructie met een steen van zo’n 20 cm hoog in het midden, en een drietal CX-en aan de andere kant die eigenlijk onze kant wel op zouden willen. In eerste instantie werd een CX-ruil besproken (je krijgt je eigen auto aan het eind van de avond weer terug – echt waar!) maar Freek had mijn CX al in de hoogste stand gezet en reed rustig op de steen af. Ik kroop op de knieën om getuige te zijn van het breken van mijn uitlaat maar nee, de dame gleed over het obstakel heen en wij konden verder. Waar één schaap over de dam is volgen er meer en dus volgden onze tegenliggers ons voorbeeld, maar dan in tegenovergestelde richting. Bussluizen, de CX heeft er maling aan.

Niet in de buurt van de prijswinnaars

Na het negende punt overwogen we om direct naar Lathum terug te rijden om zo kilometers te besparen, maar dat vonden we niet in overeenstemming met de ‘spirit’ van de competitie en dus maakten we de omweg naar de laatste pijl alvorens terug te keren naar het beginpunt. Als 10^e equipe van de 25, en ruim voor twaalven, waren wij als puzzelritbeginners best wel trots en voldaan! Helaas was het juist de bedoeling geweest om slechts negen pijlen te bezoeken, waardoor wij qua kilometers niet in de buurt van de prijswinnaars kwamen: onze 110 km stak toch wat bleekjes af tegen de 84 (!) van puzzelritpro’s Simone en Sander van Wees. Zij ontvingen een gouden veerbol voor hun prestatie. De andere equipes behaalden het volgende puntentotaal:

• 1 van Wees (84 Km, alle foto’s goed)
• 2 Simons (90 km, idem)
• 3 Wildeboer/Meijers (93 km)
• 4 Wouda (103 km)
• 5 Falk (109 km)
• 6/7 Mulder/Jonker (110 km)
• 6/7 Jagers/van Hees (110 km)
• 8/9 van Lint (112 km)
• 8/9 Hydraulique (112 km)
• 10 Kerskens/ de Kruijf (113 km)
• 11 Sitskoorn (117 km)
• 12/13 Bons (119 km)
• 12/13 van Dijk (119 km)
• 14 Citroville (120 km)
• 15 Weijdema (121 km)
• 16 Roos (122 km)
• 17 Looijer (126 km)
• 18 Horters/Kerger (141 km)
• 19 van der Loo (88 km / 21 punten behaald met de foto´s)
• 20 Kreulen (91 km / 15 punten behaald met de foto´s)

van de overige equipes is de uitslag niet bekend.

Heldenverhalen

Aan de bar werden heldenverhalen uitgewisseld en de inwendige mens werd versterkt met patat en broodjes kroket. Na een heel hartelijk dank aan de organisatie, en een vriendelijke groet aan de concurrentie, werd de thuisrit met een uiterst voldaan gevoel aanvaard.

Tekst: Jaco Jonker Foto’s: Tjerk van Lint & Jaco Jonker